Na jugu Perua, na poluostrvu Parakas, 18 km od luke Pisko, pronađeni su ostaci kulturnog horizonta Parakas, koji možemo pratiti od 700. godine p.n.e. – 200. godine n.e. Pronašao ih je već pomenuti peruanski antropolog i arheolog Hulio Sesar Teljo (1880 – 1947). Nekadašnji stanovnici Parakasa zauzimali su, pored poluostrva Parakas i peščanu ravnicu koja se prostire do regije Pisko. Posebno su značajne parakaske pećine, neka vrsta podzemnih ćelija u kojima su otkrivene mumije starih žitelja poluostrva. Tela su bila uvijena u tkanine i postavljena u korpe od pruća u položaju fetusa. U svakoj ćeliji pronađeno je nekoliko desetina mumija (u jednoj čak 55). Mumije su bile podvrgnute trepanaciji, a postojao je i običaj veštačkog deformisanja lobanje. Lobanje iz Parakasa
Nacionalni muzej Antropologije, Arheologije i Istorije - Peru(Lima)
Prema načinu sahranjivanja, Hulio Sesar Teljo podelio je kulturu Parakas na dve faze. U prvoj, pećinskoj fazi, lobanju su proširivali i menjali joj oblik u potiljačnom delu. Dok su u drugoj fazi (karakteriše je sahranjivanje pokojnika na grobljima) sužavali i izduživali. Dakle, Parake su bili prvi hirurzi drevnog Perua. U te svrhe korišćen je tumi nož i tumi skalpel. Danas je tumi nož jedan od važnijih turističkih simbola Perua. Pored sofisticirane hirurgije i mumificiranja, Parake su poznati i kao vrsni tkači. Razvili su posebnu tehniku izrade tkanina , koja je dala jedinstven umetnički pečat ovoj kulturi. Tkanine su bojene prirodnim bojama među kojima preovlađuje crvena, plava, žuta. svetloplava i braon. Materijal je najčešće bio vuna (alpaka ili vikunja), a koristili su i pamuk. Pronađeni odevni predmeti na kojima se javljaju raskošni religiozni motivi, ukazuje da su je nosili sveštenici. Dok se za jednostavniju odeću pretpostavlja da su pripadale običnim ljudima.