Inca Machu Picchu

Maču Pikču

Tražeći Vilkabambu, izgubljeni grad Inka, Hajram Bingam je pronašao Maču Pikču 24. Jula 1911. godine. Smatra se da ga je sagradio Jupanki Inka Pačakuti i verovatno je služio kao kraljevska rezidencija.

Sipan

Sipan

Zahvaljujući pljačkašima grobnica (uakerosi) 1987. godine, arheolog Volter Alva predstavio je svetu važan arheološki nalaz, grobnicu gospodara Sipana. Pronalaženje ove grobnice spada u jednu od najvažnijih arheoloških otkrića, kako u obe Amerike tako i u svetu.

Chan Chan

Ćan Ćan

Kultura Ćimu (XIII – XV veka) izgradila je najveći grad od blata u svetu. Zauzimao je površinu od oko 20 kvadratnih kilometara, a naseljavalo ga je blizu 40.000 ljudi.

Kukulkan El kastiljo

Kukulkan

Posvećen bogu znanja Kukulkanu. Španci je nazivaju El Kastiljo, nalazi se u starom majanskom gradu Ćićen Ica. Visoka je oko 60 metara i ima 365 stepenika koji predstavljaju dane u godini.

Azteck

Sunčev Kamen

Monolit koji teži 25 tona i ima prečnik od 3,60m. Nađen je na centralnom trgu u gradu Meksiko 16. Decembra 1760. Poznat i kao astečki kalendar, izložen u Nacionalnom muzeju antropologije u Mexico City-ju.

LatinskAmerika























Parakas



tumi knife
Tumi
  Na jugu Perua, na poluostrvu Parakas, 18 km od luke Pisko, pronađeni su ostaci kulturnog horizonta Parakas, koji možemo pratiti od 700. godine p.n.e. – 200. godine n.e. Pronašao ih je već pomenuti peruanski antropolog i arheolog Hulio Sesar Teljo (1880 – 1947). Nekadašnji stanovnici Parakasa zauzimali su, pored poluostrva Parakas i peščanu ravnicu koja se prostire do regije Pisko. parakas mumija U grobnicima iz pećinske faze (kako ih je Hulio S. Teljo podelio) pronadjene su mumije umotane u tkanine. Posebno su značajne parakaske pećine, neka vrsta podzemnih ćelija u kojima su otkrivene mumije starih žitelja poluostrva. Tela su bila uvijena u tkanine i postavljena u korpe od pruća u položaju fetusa. U svakoj ćeliji pronađeno je nekoliko desetina mumija (u jednoj čak 55). Mumije su bile podvrgnute trepanaciji, a postojao je i običaj veštačkog deformisanja parakas deformacija lobanje
Lobanje iz Parakasa
Nacionalni muzej Antropologije, Arheologije i Istorije - Peru(Lima)
lobanje. Prema načinu sahranjivanja, Hulio Sesar Teljo podelio je kulturu Parakas na dve faze. U prvoj, pećinskoj fazi, lobanju su proširivali i menjali joj oblik u potiljačnom delu. Dok su u drugoj fazi (karakteriše je sahranjivanje pokojnika na grobljima) sužavali i izduživali. Dakle, Parake su bili prvi hirurzi drevnog Perua. U te svrhe korišćen je tumi nož i tumi skalpel. Danas je tumi nož jedan od važnijih turističkih simbola Perua. Pored sofisticirane hirurgije i mumificiranja, Parake su poznati i kao vrsni tkači. Razvili su posebnu tehniku izrade tkanina parakas tkanine , koja je dala jedinstven umetnički pečat ovoj kulturi. Tkanine su bojene prirodnim bojama među kojima preovlađuje crvena, plava, žuta. svetloplava i braon. Materijal je najčešće bio vuna (alpaka ili vikunja), a koristili su i pamuk. Pronađeni odevni predmeti na kojima se javljaju raskošni religiozni motivi, ukazuje da su je nosili sveštenici. Dok se za jednostavniju odeću pretpostavlja da su pripadale običnim ljudima.