Centar naroda Uari nalazio se u oblasti Anda na oko 25 kilometara severno od grada Ajakuća. Prostirao se od Kahamarke i Lambajekea na severu, do Siuasa i Sukanija na jugu. Procenjuje se da carstvo Uarijanije opstalo duže od dva veka, a period njihove ekspanzije obuhvata razdoblje između 800 – 900. godine n.e. U prestonici carstva, koja je bila veliki gradski centar, nalazio se kompleks građevina pravougaone osnove, sagrađenih od grubog kamena i sa visokim zidovima (oko 7 metara), kao palata i terasa. Te građevine su bile opasane velikim zidinama dužine nekoliko stotina metara, koje možemo okarakterisati kao neku vrstu gradskih četvrti. Kamen i glina predstavljaju osnovne elemente pri gradnji. U graditeljstvu preovladavaju građevine pravougaone osnove, dok su kružne retkost. Uticaj Naske i Tiauanako kulture je primetan kod estetskih tvorevina Uarija. Primer, u grnčarstvu se uticaj Tiahuanako odražava na velike ceremonijalne činije, čiji su ukrasni motivi inspirisani elementima sa Kapije sunca (Puerte del Sol). Pronađene su šolje i sudovi manjih dimenzija, pravih i paralelnih strana, što svedoči o uticaju Naske. Njihova površina je savršeno uglačana i ukrašena antropomorfnim, zoomorfnim i fitomorfnim figurama. Većina arheologa smatra (može, a ne mora da znači) da su Uari Indijanci bili despotski i osvajački narod koji je živeo u snažnoj i centralizovanoj državi. Na njenoj teritoriji niklo je više značajnih centara, među kojima je i poznati Paćakamak u blizini glavnog Peruanskog grada Lime. Smatra se da je Paćakamak bio toliko jak religijski centar da je uspeo da razbije centralizam Uarija. Moguće da je to bio jedan od uzroka propasti kulture Uari.