Početkom XIV veka, sa obala Venecuele, plovnim putem niz reku Orinoko i vešto upravljajući kanuima, na Male Antile doselilo se ratničko pleme Karibi, jezički potpuno različito od aravačkih naroda koji su ostrva već naseljavali. Iz ugla Taino Indijanaca, njihovih aravačkih suseda, nove pridošlice teško da su mogle biti dobrodošle: razlikovale su se fizičkim izgledom, običajima, a najviše ratobornošću i ritualom koji je kod suseda izazivao stvaran strah – obrednim kanibalizmom. Istoričari pretpostavljaju da bi Karibi, da nije bilo evropskog osvajanja koje je uništilo sve karipske kulture podjednako, vremenom prevladali celim ostrvskim svetom, jer su u trenutku Kolumbovog dolaska bili u punom osvajačkom zamahu.
Ime Karibi potiče iz aravačkog jezika i u prevodu znači otprilike „ljudožder“ – naziv koji su im dali upravo susedni narodi, a koji su potom preuzeli i evropski hroničari (odatle i sam termin kanibalizam). Važno je naglasiti da obredno jedenje ljudskog mesa kod Karibâ nije imalo ulogu izvora hrane, već je bilo deo ratničkog i magijskog kompleksa – verovalo se da se na taj način na pobednika prenosi snaga i hrabrost poražene žrtve, a istovremeno se time zastrašivao neprijatelj.
Karipsko društvo odlikovala je i izrazita podela uloga između muškaraca i žena. Bila je uobičajena poliginija, pri čemu je muškarac mogao u zajednicu da uvede i žene poraženih protivnika, dok su muškarci gotovo isključivo odlučivali o ratnim i drugim zajedničkim poduhvatima. Zarobljeni neprijateljski muškarci obično su postajali robovi ili su, u manjem broju slučajeva, žrtve rituala. Napadi su najčešće izvođeni noću: Karibi bi se kanuima prikradali do naselja Aravaka, a zatim, uz galamu i zvuk truba, iznenada napadali zapaljenim strelama, ubijajući starce i odrasle muškarce na licu mesta, dok su žene i decu odvodili u zarobljeništvo.
O kanibalizmu
Kanibalizam, odnosno antropofagija (od grčkog anthropos – čovek, i phagein – jesti), nikako nije bio isključiva odlika Karibâ; etnografska građa beleži ga, u različitim oblicima i sa različitim značenjima, kod niza naroda širom sveta, gotovo uvek u religijsko-magijskom kontekstu. Kod pojedinih zajednica na Novoj Gvineji obredno ubistvo i simbolično jedenje žrtve bilo je deo dugotrajnih obreda plodnosti vezanih za gajenje kokosove palme. Kod nekih južnoameričkih naroda beleži se verovanje da jedenje srca ubijenog protivnika prenosi na ratnika njegovu neustrašivost – motiv vrlo blizak onom kod Karibâ. U pojedinim srednjoafričkim zajednicama kanibalizam je, naprotiv, izgubio versku dimenziju i bio praktikovan kao deo svakodnevne ishrane i simbol društvenog ugleda, dok su zabeleženi i sasvim izuzetni slučajevi kanibalizma iz krajnje nužde, u uslovima gladi, kod pojedinaca daleko od bilo kakvog kulturnog obrasca.
Uprkos svim tim razlikama, etnolozi u ovim primerima prepoznaju i zajedničku nit: obredni kanibalizam, ma koliko surov iz današnje perspektive, često je učvršćivao unutrašnju solidarnost zajednice i, kroz zastrašivanje protivnika, povećavao njene izglede za opstanak u sukobu sa susedima. I kod nekih drugih ratničkih naroda u istoriji – pa i kod novozelandskih Maora, poznatih po ritualnom izlaganju glava poraženih neprijatelja – sličan simbolički obračun sa protivnikom bio je praćen posebnim ratničkim pesmama i igrama namenjenim podsmehu i ponižavanju poraženih.
