Na jugu Perua, na poluostrvu Parakas, 18 km od luke Pisko, pronađeni su ostaci kulturnog horizonta Parakas, koji možemo pratiti od 700. godine p.n.e. do 200. godine n.e.
Pronašao ih je peruanski antropolog i arheolog Hulio Sesar TeljoHulio Sesar Teljo (1880–1947), jedan od osnivača peruanske arheologije. Otkrio je ostatke kulture Parakas 1925. godine, a proučavao je i kulturu Čavin. (1880–1947). Nekadašnji stanovnici Parakasa zauzimali su, pored poluostrva Parakas, i peščanu ravnicu koja se prostire do regije Pisko.
Posebno su značajne parakaske pećine, neka vrsta podzemnih ćelija u kojima su otkrivene mumije starih žitelja poluostrva. Tela su bila uvijena u tkanine i postavljena u korpe od pruća, u položaju fetusa. U svakoj ćeliji pronađeno je nekoliko desetina mumija (u jednoj čak 55).
Mumije su bile podvrgnute trepanacijiHirurško otvaranje lobanje oštrim sečivom. Na mnogim lobanjama iz Parakasa vidi se da je kost posle zahvata zarasla, što znači da su pacijenti preživeli operaciju., a postojao je i običaj veštačkog deformisanja lobanje
Lobanje iz Parakasa Nacionalni muzej antropologije, arheologije i istorije Perua, Lima.. Prema načinu sahranjivanja, Hulio Sesar Teljo podelio je kulturu Parakas na dve faze. U prvoj, pećinskoj fazi, lobanju su proširivali i menjali joj oblik u potiljačnom delu, dok su je u drugoj fazi (koju karakteriše sahranjivanje pokojnika na grobljima) sužavali i izduživali.
Dakle, Parake su bili prvi hirurzi drevnog Perua. U te svrhe korišćeni su tumi nož i tumi skalpel. Danas je tumi nož jedan od važnijih turističkih simbola Perua.
Pored sofisticirane hirurgije i mumificiranja, Parake su poznati i kao vrsni tkači. Razvili su posebnu tehniku izrade tkanina
Tkanina iz Parakasa Vezeni motivi na parakaskim tkaninama., koja je dala jedinstven umetnički pečat ovoj kulturi. Tkanine su bojene prirodnim bojama, među kojima preovlađuju crvena, plava, žuta, svetloplava i braon. Materijal je najčešće bila vuna (alpake ili vikunje), a koristili su i pamuk.
Pronađeni odevni predmeti na kojima se javljaju raskošni religiozni motivi ukazuju da su ih nosili sveštenici, dok se za jednostavniju odeću pretpostavlja da je pripadala običnim ljudima.
